Train of thoughts

Imagine

Jawel, het is eindelijk zover. Het is kerstavond. We vieren de geboorte van Jezus en zijn dankbaar voor wat we hebben. We willen om de een of andere reden nu meer dan ooit vrede op aarde. We vieren kerst gezellig met de familie en pakken groots uit met het diner. Oh, wat hebben we er een zin in, want het is kerstmis en dan is alles leuk!
Totdat de kip aanbrandt en moeder chagrijnig wordt. Totdat vader geïrriteerd raakt. Totdat de kinderen gaan jengelen dat ze van tafel willen en willen spelen. Totdat die gezelligheid omslaat in een irritatie die niet meer weg te krijgen is, de rest van de avond.
Je raadt het al. Ik ben nooit een groot fan van kerst geweest, op het feit dat ik dan cadeautjes kreeg na. We deden altijd zo hard ons best om een gezellig gezinnetje te vormen, we probeerden het zo hard, dat we juist altijd het gevoel hadden dat er iets niet klopte. Veel mensen weten niet eens meer waarom ze kerst vieren, behalve het feit dat ze gedwongen worden om met hun familie te eten.
Het idee van kerst vind ik mooi, ook dat we allemaal even vredelievend proberen te doen. Maar juist omdat iedereen zo hard zijn best doet, word je als het ware gedwongen om gezellig te doen. En wat is er dan nog  gezellig aan?

Daarom gaan wij het dit jaar anders doen. Op eerste en tweede kerstdag gaan we alsnog gewoon met de familie eten, maar vanavond is het alleen mijn moeder en ik die samen pizza gaan bestellen. Lekker ongedwongen, waarom niet? Zolang je zelf maar tevreden bent met hoe je kerst viert, is er niets aan de hand.

Stel dat we wel

Eigenlijk is het heel vreemd hoeveel invloed je op jezelf kan hebben. Je hebt niet door dat je jezelf gek kan maken met alles wat er om je heen gebeurt. Een kleine emotie kan al ontzettend veel invloed hebben op wie jij bent, op je persoonlijkheid. Je bepaalt zelf hoe sterk je die emotie op je kan laten indringen; je kan er voor zorgen dat je je emotie voelt, hem erkent, maar hem dan ook weer loslaat, maar je kan hem ook opnemen en er jezelf door laten veranderen. Dat laatste was wat ik altijd deed, zonder het echt te beseffen. Alles wat iemand zei, alles wat iemand deed, kon mij onzeker maken over wie ík was, en dan raakte ik er ook van overtuigd dat ik, bij wijze van spreken, inderdaad niet grappig was. Veel te afhankelijk van wat anderen van me vonden.

Dat gebeurt dus ook ontzettend vaak. Dat jouw zelfbeeld af gaat hangen van hoe anderen jou zien. Terwijl jij de enige bent die er toe doet. Hoe jij jezelf ziet bepaalt hoe anderen jou zien, en niet andersom. Het heeft lang geduurd voordat ik daar eenmaal achter was. Eerlijk gezegd ben ik hier vannacht pas echt achter gekomen. Denk maar niet dat ik zelf zo slim was om vanuit het niets me te bedenken hoe het zat; ik had er hulp bij nodig. Dat geeft ook niet. Je leert van jezelf, maar ook van anderen. En dat is nou precies wat mij  is overkomen.

Gek hoe veel je jezelf ontwikkelt, hoe veel je leert. Je merkt niet dat je verandert en dat je wijzer bent geworden, maar langzaamaan ga je je realiseren wat goed voor je is en wat niet, wanneer je jezelf moet beschermen en wanneer je gewoon open kan zijn. Zolang je maar accepteert wie je bent. Blij bent met jezelf. En natuurlijk is dat makkelijker gezegd dan gedaan, ik weet dat als geen ander. Het is mij ook nog niet gelukt; ik sta er nu echter anders tegenover. Gelukkig.

Zolang de wil er maar is.

Fluisterende woorden

Als woorden eens alles zouden kunnen uitleggen wat je voelt.
Als anderen eens door die woorden zouden kunnen doorhebben wat je probeert te zeggen.
Als woorden alles op zouden kunnen lossen... En als de onuitgesproken woorden toch begrepen werden.
Dan zou alles toch een stuk makkelijker zijn.

Soms vraag ik me af of het zo moeilijk is om sommige dingen gewoon te begrijpen, zónder dat ze gezegd hoeven te worden. Voor mij is het vaak zo vanzelfsprekend dat iets zo is, dat ik erdoor ga aannemen dat het voor anderen net zo vanzelfsprekend is. Ik neem maar aan dat zij weten wat ik denk en voel. Tot ik me, enige tijd later, pas realiseer dat ze dat helemaal niet weten, omdat ik dat nooit verteld heb. En dat ik door dingen zomaar aan te nemen, een kans heb laten schieten.

Het is ook niet makkelijk om woorden uit te spreken. Waarom ik het dan wel zo makkelijk vind om diezelfde woorden op te schrijven, weet ik ook niet. Iets wat me dwars zit kan zo verdwijnen door het simpel even op te schrijven... Maar datzelfde uitspreken kost me zoveel meer moeite. Er is zo veel dat ik zou willen zeggen, zoveel dat ik zou willen doen. Maar verder dan het opschrijven kom ik niet. Schrijven zet dingen voor mij op een rijtje, dat zeker. Het lost echter niets voor me op. Om het echt op te lossen moet je meer doen. En dat beetje meer is nou net waar ik moeite mee heb.

Soms zou ik het er gewoon uit willen schreeuwen. Maar om te beginnen moet ik het eerst maar eens fluisteren...

Ik heb geen idee waar dit allemaal vandaan kwam... Misschien komt het door het feit dat het op dit moment al half drie 's nachts is, ik weet het niet.

Lopen tot de zon komt

Het is zomer! En daarmee ook gelijk het einde van dit schooljaar.
Waar ik me begin dit jaar (en daarmee ook begin dit weblog) zo druk om maakte bleek totaal voor niets te zijn; twee vijven is acceptabel en verder heb ik tot nu toe nog maar één zesje!

Zon, zee, strand. Nachten wakker blijven en lopen totdat je de zon op ziet komen en je weet dat het ochtend is. Even alles rustig op een rijtje kunnen zetten, waar je je al heel lang zorgen om maakt, zonder dat school de last op je schouders verzwaart. Het is eindelijk vakantie en iedereen krijgt nu eindelijk de kans om volop van het weer en daarmee eigenlijk ook het leven te genieten. Zeven weken niets hoeven doen, behalve datgene wat jij wílt doen... Een heerlijk gevoel. Ook al weet ik zelf heus wel dat het snel weer voorbij zal zijn. Het maakt me niets uit. Het schooljaar is voorbij en we zijn allemaal moe, maar voldaan. En tegelijkertijd vol energie voor de aankomende weken.

Een jaar gaat snel. Dat realiseer ik me nu des te meer en sterker dan voorheen. Vorig jaar vloog al aan me voorbij; dit jaar was het echter nog erger. Ik kan me het beginnen met de vijfde nog herinneren alsof het nog maar een maandje geleden was, maar een heel schooljaar is alweer gepasseerd... Met z'n ups en downs, zoals dat hoort. Die waren dan niet zo makkelijk om me doorheen te slaan, maar het is me blijkbaar toch gelukt. Ook al leek het in november alsof er nooit een einde aan zou komen... Gelukkig kwam dat er wel.

Vergeleken met vorig jaar weet ik niet of er nou wel zo veel veranderd is. Op dit moment onderbreek ik mezelf en zeg ik: "Natuurlijk wel, er is heel veel veranderd". En dat is ook zo. Maar tegelijkertijd zijn zoveel dingen achteraf gezien zo hetzelfde. Vorig jaar rond deze tijd waren situaties ongeveer gelijk aan hoe ze nu zijn... Maar toch lijken ze op dit moment heel anders. Dat zijn ze dan ook... Maar de gelijkenissen zijn te vinden. Dat zijn ze altijd wel, zul je zeggen... Maar toch zit het me een beetje dwars. Ik vraag me af tot in hoeverre dingen zich zullen herhalen.

Het voelt goed om weer eens wat te schrijven, of dat nou hier is of in een documentje dat niemand misschien ooit zal lezen. Het is lang geleden sinds ik weer wat schreef en dat had z'n redenen, maar ik hoop weer terug te zijn. En ik hoop ook dat ik dit wat vaker kan updaten, zodat jullie ook regelmatig kunnen blijven lezen en/of reageren.

Ik sluit af met een wens om van jullie vakantie te genieten... Want we hebben het verdiend.

Update

Long time no see... Of iets wat daar op lijkt.
November was de laatste keer alweer, ik moet me schamen; ik heb alleen gewoon geen flauw idee wat ik hier nog neer moet zetten...
Niet dat er niet genoeg boeiende dingen gebeuren. Het is meer dat ik gewoon niet weet wat ik van die dingen hier neer moet zetten. Ik zal maar een poging doen om hier wat meer neer te zetten dan 'ik lul maar wat', denk ik?

Nagut. Alles verandert en dan zal je vast zeggen 'dat is normaal', maar ik vind het ongelofelijk irritant dat er niet eens íets is dat hetzelfde blijft. Dan ben ik net gewend aan hoe alles zit, met heel veel moeite weliswaar, en dan opeens verandert de hele situatie en mag ik opnieuw gaan 'wennen'. Voor iemand die niet van (te veel) veranderingen houdt is dat niet zo plezierig.

Mijn hoofd zit ook gewoon vol. Er zijn korte momenten dat ik me nergens druk om maak, maar die zijn dan ook letterlijk erg kort. De rest van de tijd pieker ik over alles wat er om me heen gebeurt en hoe ik me moet gedragen bij die en die personen... Ik probeer het mezelf af te leren maar het wil me gewoon niet lukken. Ik blijf aan de gang. Het motto 'niet denken, gewoon doen' is dan wel leuk en aardig en ik probeer me daar soms wel naar te gedragen, maar het wil gewoon niet lukken. En dan gebeurt er ook niks. Je kans laten lopen omdat je te veel nadenken is dom... Maar het is me al te vaak gebeurd.

Ik ga naar bed; ik wilde That '70s Show gaan kijken maar in plaats daarvan is The Office al de hele avond bezig en mijn grens ligt al ver achter me qua hoe veel 'The Office' ik aan kan... Slaap lekker voor de mensen die dit nu nog lezen en hopelijk tot wat sneller ^^

Novemberblues.

Het is wat later dan ik had gedacht, but I'm back! Razenddruk, alweer, maar het stressgevoel is wel iets minder... Al was dat gisteren wel anders, maar dat terzijde.

November is een maand waar je niets mee kan. Over het algemeen heeft iedereen in november wel zijn of haar dipje (ik zei over het algemeen!) en ziet het er allemaal dan niet zo rooskleurig meer uit; eerder grauw, wat zich dan ook goed aansluit bij het weer van november. Het is niet leuk herfstweer: de bladeren vallen niet meer van de bomen maar liggen roerloos op de grond, de bomen zijn kaal, de wind snijdt in je gezicht maar het is net niet koud genoeg om het te laten sneeuwen. Naast Sint Maarten heb je in november gewoon niets om te doen, je kan het alleen zelf leuk maken, maar als iedereen onder de novemberblues lijdt gaat de lol daar ook vanaf.

Gelukkig duurt het nog maar twee weken tot het december is en de feestmaand kan beginnen. Het wordt dan wel een dure aangelegenheid, het is wel een gezellige maand. Sinterklaas met de bijpassende liedjes, de pepernoten en natuurlijk de cadeautjes. Kerst met de kerstbomen, kerstverlichting, de vakantie (!), de liedjes en natuurlijk opnieuw de cadeautjes. Oud&Nieuw met de oliebollen, het aftellen en het vuurwerk... En ergens tussen die twee laatste in mijn verjaardag, wat het voor mij driedubbel zo leuk maakt. Nee, ik kan me niet anders dan verheugen op de aankomende maand.

Daarbij ben ik er ook eindelijk uit wat ik wil in de toekomst. Ik wist het altijd wel, maar het is na het bezoeken van de voorlichting bij de opleiding bevestigt. Journalistiek is waar ik me op ga richten, en dan wel columns of tijdschriften... Heel misschien nog wel radio. Enige nadeel is dat er geen Bachelor van Journalistiek is; enkel een HBO opleiding, waardoor het toch een beetje voelt alsof ik een niveau lager ga dan dat ik al vier jaar op school doe.. Heb ik dat dan voor niets gedaan? Of zal ik naar de Universiteit van Amsterdam gaan, drie jaar Media&Cultuur doen en m'n Bachelor of Arts halen, om vervolgens door te stromen naar de masteropleiding Journalistiek&Media? Waarschijnlijk zeg je dat laatste, maar ik heb de voorlichting van de bacheloropleiding ook gezien... En het was niet echt iets voor mij. Het paste eigenlijk totaal niet bij me en bij Journalistiek op zich voelde ik me bij alles thuis, ook al zouden sommige punten (zoals hetl ef hebben om mensen zomaar "lastig te vallen", wat aan mij ontbreekt) een moeilijkheid worden... Maar moet ik nou wel ineens een niveau lager gaan?

Zoals je merkt ben ik er nog niet helemaal uit en dat zal voorlopig ook niet gebeuren... We'll see. Ik heb nog twee en een half jaar te gaan :]

See you next time!

Het is wat later dan ik had gedacht, but I'm back! Razenddruk, alweer, maar het stressgevoel is wel iets minder... Al was dat gisteren wel anders, maar dat terzijde.

November is een maand waar je niets mee kan. Over het algemeen heeft iedereen in november wel zijn of haar dipje (ik zei over het algemeen!) en ziet het er allemaal dan niet zo rooskleurig meer uit; eerder grauw, wat zich dan ook goed aansluit bij het weer van november. Het is niet leuk herfstweer: de bladeren vallen niet meer van de bomen maar liggen roerloos op de grond, de bomen zijn kaal, de wind snijdt in je gezicht maar het is net niet koud genoeg om het te laten sneeuwen. Naast Sint Maarten heb je in november gewoon niets om te doen, je kan het alleen zelf leuk maken, maar als iedereen onder de novemberblues lijdt gaat de lol daar ook vanaf.

Gelukkig duurt het nog maar twee weken tot het december is en de feestmaand kan beginnen. Het wordt dan wel een dure aangelegenheid, het is wel een gezellige maand. Sinterklaas met de bijpassende liedjes, de pepernoten en natuurlijk de cadeautjes. Kerst met de kerstbomen, kerstverlichting, de vakantie (!), de liedjes en natuurlijk opnieuw de cadeautjes. Oud&Nieuw met de oliebollen, het aftellen en het vuurwerk... En ergens tussen die twee laatste in mijn verjaardag, wat het voor mij driedubbel zo leuk maakt. Nee, ik kan me niet anders dan verheugen op de aankomende maand.

Daarbij ben ik er ook eindelijk uit wat ik wil in de toekomst. Ik wist het altijd wel, maar het is na het bezoeken van de voorlichting bij de opleiding bevestigt. Journalistiek is waar ik me op ga richten, en dan wel columns of tijdschriften... Heel misschien nog wel radio. Enige nadeel is dat er geen Bachelor van Journalistiek is; enkel een HBO opleiding, waardoor het toch een beetje voelt alsof ik een niveau lager ga dan dat ik al vier jaar op school doe.. Heb ik dat dan voor niets gedaan? Of zal ik naar de Universiteit van Amsterdam gaan, drie jaar Media&Cultuur doen en m'n Bachelor of Arts halen, om vervolgens door te stromen naar de masteropleiding Journalistiek&Media? Waarschijnlijk zeg je dat laatste, maar ik heb de voorlichting van de bacheloropleiding ook gezien... En het was niet echt iets voor mij. Het paste eigenlijk totaal niet bij me en bij Journalistiek op zich voelde ik me bij alles thuis, ook al zouden sommige punten (zoals hetl ef hebben om mensen zomaar "lastig te vallen", wat aan mij ontbreekt) een moeilijkheid worden... Maar moet ik nou wel ineens een niveau lager gaan?

Zoals je merkt ben ik er nog niet helemaal uit en dat zal voorlopig ook niet gebeuren... We'll see. Ik heb nog twee en een half jaar te gaan :]

See you next time!

Stress&school, fun&friends.

Nou, ik zal de spits dan maar even afbijten en een poging doen om iets nuttigs te fabriceren. Wish me luck...

Stress, school, meestal aan elkaar gekoppeld. De algemene dingen en toch wordt het me allemaal even te veel, hoe welbekend het probleem ook is. Het blijkt allemaal toch wat minder makkelijk dan ik in eerste instantie had gedacht. "Dat had ik je ook wel kunnen vertellen, Amber," zeg je nu waarschijnlijk tegen je beeldscherm (of ben ik soms de enige die dat doet? Ben ik een idioot? Help?!), maar ook al wist ik dat van tevoren wel, het is makkelijker om er van uit te gaan dat het je allemaal van een leiden dakje af zal gaan. Dat je wel weer door het jaar heen zal glijden en het hoogstens beter kan worden, omdat je nieuwe (en oude die je niet kwijt wil, natuurlijk) vrienden hebt, eindelijk iets doet met je talent (of het talent dat je denkt te hebben) en het gewoon allemaal eens mee zit..

Niet dus. Erg verbazend is het voor jullie waarschijnlijk niet, maar voor mij wel. Ik had het idee het eindelijk eens in de hand te hebben en nu gaat het toch niet zo makkelijk en gladjes als ik dacht, blijk ik het toch wat minder onder controle te hebben. Want het leven kan je nu eenmaal niet onder controle hebben. Dat is het mooie van het leven... Of het niet mooie.

Neem nou Maastricht, zaterdag. Het was heel anders dan ik had verwacht. Of het erg was? Absoluut niet! Het was namelijk super leuk, we hebben vreselijk gelachen in de trein en zelfs nog -waag het om me tegen te spreken!- wat sjans gehad in de trein en de bus... Dat ik die avond met Linda verkleed als Halloweenhoer bij Liselotte aankwam en wij zo'n beetje de enigen waren die ons echt aan de eis "verkleden" hadden gehouden en daar, als Halloweenhoertjes, een beetje opgelaten op de bank aan het zitten waren, laten we even achterwege want dat was een heel raar moment. Vooral het feit dat ik de veertjes van mijn boa op mocht vegen, iedereen van voor en van achter onder of in mijn kleren kon kijken en de hond het nodig vond om haar snuit onder mijn rokje te steken was.. Erg apart. En zeker iets om niet te vergeten.

Het "niet mooie" van deze week is dan weer heel anders. Twee vieren op mijn rapport, een mager zesje voor een vak waarvan ik dacht dat ik het supergoed had gedaan en deadlines die het slechtste in mij naar boven halen.. Op alle mogelijke manieren. Ik zal toch harder mijn best moeten gaan doen, wat mijn lieftallige moeder me dan ook maar al te graag op het hart drukt en dat ook doet zodra ze daar de kans toe krijgt. Wat ik dus zo hard als ik kan probeer te vermijden.

De moraal hier van? Geen idee. Moet er overal een moraal inzitten? Heeft alles uberhaupt wel een moraal? Ik denk dat ik er maar mee stop voordat ik al te filosofisch ga doen.. En om Bassie&Adriaan te citeren: tot de volgende keer maar weer!

And here we are..

Ik heb eerlijk gezegd nog geen flauw idee wat ik hier in godsnaam allemaal ga neerzetten, maar ik had gewoon zin om een blog aan te maken en wat er dan mee gebeurt zien we dan wel. De ene keer plaats ik waarschijnlijk wel iets van een verhaal/stand alone, de andere keer gewoon wat frustraties die er uit moeten, en weer een andere keer een verslag over de dag.. We'll see.

In ieder geval, ook al leest niemand dit, het is een beetje als een soort van dagboek bedoeld.. Ook al zal ik vast niet alles zeggen of namen noemen :]

xx, Amber.